شكار خلق و صید خام كردند... 

                 بزن باران خدا بازیچه ای شد...

                           كه با آن كسب رنگ و نام كردند... 

                                 بزن باران بهاران فصل خون است...

                                               بزن باران كه صحرا لاله گون است.

پ.ن:  راستش من همیشه واسه تایپ خیلی تنبلم ولی خوشحال میشم اگه یکی حرف دلمو بزنه و زحمت تایپشم بکشه مثل همین متنی که ستاره زحمتشو کشیده:

جشنه و تلویزیون را روشن که می کنی سعی خودش را می کنه  به انواع اقسام روشها حالی کنه که برنامه هاش با روزای دیگه فرق داره.از اون مداحی های بد صدا و بی محتوا گرفته تا فیلم های رنگ و وارنگ ساخت سازمانشون یا ساخت اروپا خلاصه تلاش می کنه که اثبات کنه با بقیه روزا فرق داره.تو سطح جامعه هم مردم بیشتر می رن عروسی یا مهمونی های شاد اما خانواده هایی که پشت اوین منتظرن هم امروز براشون هشت هشت هشتاد و هشت هست؟اونا هم فریفته این همه زرق و برق می شن؟اونا هم دل و دماق عروسی رفتن دارن؟بعید می دونم که الان زن و بچه زید آبادی غیر از یه دیدار کوچولو با مرد خونه اشون چیز دیگه ای بخوان!یا خانواده هنگامه شهیدی.یا نه همسر دکتر ملکی پیرمرد 80 ساله که از بد روزگار یه زمانی اولین رئیس دانشگاه تهران بعد از انقلاب بوده.یا بهزاد نبوی که گوشه بیمارستان افتاده یا خانواده عبدالله مومنی یا ...

نمی دونم ما حق داریم راحت و بی خیال بگیم خوب آره امروز هم روز بزرگیه غافل از اینکه حتی یه کوچولو فکر نکنیم این روز واسه چی بزرگه؟چرا می گن ضامن آهو چرا می گیم یا غریب الغربا؟فکر کنم این آدمایی که اسم بردم غریب الغربایی را تو شهر خودشون و تو خونه خودشون دارن با تمام وجود حس می کنن.اما نه شفیعی می بینن و نه جوانمردی که حتی نمی تونه اسارت یه بچه آهو را تاب بیاره!!

خدایا خیلی روزگار بدیه اونقدر بد که تو این روز عزیز ا.ن می ره حرم رضا تا دستایی که سعی کرده با صابون بشوره که آثاری از این اتفاقای 5 ماه اخیر روش نمونده باشه را به ضریح بزنه و بگه ببین چه تمیزه!!

خیلی بده که چند ساله این مملکت داره دوستداری اهل بیت را تو ساز دهنی می زنه تا همه دنیا بفهمن اما تو عمل کاری نکرده جز همون کاری که یزید کرده و مامون کرده و... 

-----

خدابا به حرمت غریبی و بزرگی حضرت رضا ما را برای مقابله با ظلم قدرت بده.و اونقدر بصیرت بده تا به بیراهه نریم حتی برای عبادت تو.و آگاهی نصیبمون کن تا بتونیم خوب زندگی کنیم.و آزادی چه برای ما که در قالب تن و جامعه اسیریم چه برای اونها که اسیر هوس دیگرانند و امروز پشت درهای بسته اوین در برزخ به سر می برند و ...

...

شادم که آخر الامر آه سحرخیزان به گردون رسید و آتش  انتقام الهی را برافروخت. شما حاضر بودید آبروی خدا برود اما آبروی شما نرود. مردم به دیانت و نبوت پشت کنند اما به ولایت شما پشت نکنند. شریعت و طریقت و حقیقت مچاله شوند اما ردای ریاست شما چین و چروک نخورد. اما خدا نخواست. دلهای سوخته و لبهای دوخته و خونهای ریخته و دست های بریده و دامانها ی  دریده نخواستند و نگذاشتند. پاکان و پارسایان و پیامبران نخواستند. محرومان و مصلحان و ستم کشیدگان و ستم ستیزان نگذاشتند

...

 این مکرهای سرد و رندی های واژگونه و زیرکی های ابلهانه، و ستم های آشکار و نهان و زور و تزویر های گران و حق کشی ها و آدم کشی ها و تقلب ها و تخلف های پر عفونت ودراز مدت ، آتشی در وجدان رعیت افروخت که کاشانه ولایت را بسوخت. آن اعتراض پس از انتخابات نه "رزمایش" بود، نه" فتنه" و نه" مسجد ضرار" (که دارالضرب شما هر روز مهری بر آن می زند)، بل طغیان و غلیان غیرت بود بر علیه غارت. وجدانهای بیدار، بر رای خود، بر انتخاب خود، بر حقوق شهروندی خود، بر آزادی اندیشه خود، غیرت ورزیدند و بر غارتگران رای و حقوق و آزادی، آرام و متین شوریدند. دزدان سراسیمه بر خود پیچیدند،ولی ما  صدای خنده خدا را شنیدیم که در فضا پیچید. او از ما راضی بود. دعای ما را شنید و جانیان و بانیان را رسوا کرد. مرگ ترانه (موسوی)، ترانه مرگ استبداد بود.

…

ما آزادی را ارج خواهیم نهاد و قدر خواهیم دانست، همان آزادی که شما به آن ظلم کردید و قدرش را ندانستید و اکنون مظلمه اش را می برید. فاشیسم مشربان به شما فروختند که آزادی یعنی بوالهوسی و اباحی گری و لاابالی روشی. و ندانستید که شفای امراض مهلک نظام شما در این خجسته آزادی است. بی جهت بدنبال مفسدان اقتصادی می گردید (که در آن هم عزمی و جدیتی نیست). اگر مطبوعات را آزاد می گذاشتید، فسادها را رو می کردند و مفسدان جرات فساد نمی کردند. می گذاشتید نقد شما را بگویند تا شما هم به ورطه استبداد رای و نخوت شوکت و فساد قدرت در نمی افتادید. می گذاشتید سخن راستین مردم را با شما در میان بگذارند تا مستی بی خبری از سرتان بپرد. آنها مدارس میهن اند، نه "پایگاه دشمن." و چه باک که درهای مدارس باز باشد و شما هم در آن شاگردی کنید.

...

 ما دیانت را هم ارج خواهیم نهاد، همانکه شما آن را بازیچه مصالح قدرت خواستید و بنام آن درس غلامی و غمناکی به مردم دادید و ندانستید که شادی و آزادی با ایمان راستین همپیمانند و اجبار فقیهانه، حریت مومنانه را می ستاند و قدرت شریعت مدار هم قدرت و هم شریعت را فاسد می سازد. حکومت بر مردمی شاد و آزاد و آگاه و چالاک افتخار دارد نه رعیتی دربند و غمناک.

آب و دریا ای خداوند آن توست                     باد و آتش جمله در فرمان توست

گر تو خواهی آتش آب خوش شود                 ور نخواهی آب هم آتش شود

تو بزن یا ربنا آب طهور                            تا شود این نار عالم جمله نور

      ...

                                                   د.ع.سروش

****

زندگى دام نيست
عشق دام نيست
حتى مرگ دام نيست
چرا كه ياران گمشده آزادند
آزاد و پاك ... 

***
من عشقم را در سال بد يافتم
كه میگويد "مايوس نباش"؟ _
من اميدم را در ياس يافتم
عشقم را در سال بد يافتم
و هنگامى كه داشتم خاكستر مىشدم
گر گرفتم.

زندگى با من كينه داشت
من به زندگى لبخند زدم,
خاك با من دشمن بود
من بر خاك خفتم،

چرا كه زندگى، سياهى نيست
چرا كه خاك خوب است

نان از سفره و کلمه از کتاب،
چراغ از خانه و شکوفه از انار،
آب از پياله و پروانه از پسين،
ترانه از کودک و تبسم از لبانمان گرفته‌ايد،
با روياهامان چه می‌کنيد!

ما رويا می‌بينيم و شما دروغ می‌گوييد ...
دروغ می‌گوييد که اين کوچه، بُن‌بست و
آن کبوترِ پَربسته، بی‌آسمان و
صبوریِ ستاره بی‌سرانجام است.
ما گهواره به دوش از خوفِ خندق و
از رودِ زمهرير خواهيم گذشت.
ما می‌دانيم آن سوی سايه‌سارِ اين همه ديوار
هنوز علائمی عريان از عطر علاقه و
آواز نور و کرانه‌ی ارغوان باقی‌ست.
سرانجام روزی از همين روزها برمی‌گرديم
پرده‌های پوسيده‌ی پرسوال را کنار می‌زنيم
پنجره تا پنجره ... مردمان را خبر می‌دهيم
که آن سوی سايه‌سارِ اين همه ديوار
باغی بزرگ از بلوغ بلبل و فهم آفتاب و
نم‌نمِ روشنِ باران باقی‌ست.


ستاره از آسمان و باران از ابر،
ديده از دريا و زمزمه از خيال،
کبوتر از کوچه و ماه از مغازله،
رود از رفتن و آب از آوازِ آينه گرفته‌ايد،
با روياهامان چه می‌کنيد؟


ما رويا می‌بينيم و شما دروغ می‌گوييد ...
دروغ می‌گوييد که فانوسِ خانه شکسته و
کبريتِ حادثه خاموش و
مردمان در خوابِ گريه‌اند،
ما می‌دانيم آن سوی سايه‌سارِ اين همه ديوار،
روزنی روشن از رويای شبتاب و ستاره روييده است
سرانجام روزی از همين روزها
ديده‌بانانِ بوسه و رازدارانِ دريا می‌آيند
خبر از کشفِ کرانه‌ی ارغوان و
آواز نور و عطر علاقه می‌آورند.


حالا بگو که فرض
سايه از درخت و ری‌را از من،
خواب از مسافر و ری‌را از تو،
بوسه از باران و ری‌را از ما،
ريشه از خاک و غنچه از چراغِ نرگس گرفته‌ايد،
با روياهامان چه می‌کنيد!؟

                                             س.ع.صالحی

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می​کنند            چون به خلوت می​روند آن کار دیگر می​کنند

مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس                    توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می​کنند

گوییا باور نمی​دارند روز داوری                             کاین همه قلب و دغل در کار داور می​کنند

یا رب این نودولتان را با خر خودشان نشان               کاین همه ناز از غلام ترک و استر می​کنند

ای گدای خانقه برجه که در دیر مغان                        می​دهند آبی که دل​ها را توانگر می​کنند

حسن بی​پایان او چندان که عاشق می​کشد                  زمره دیگر به عشق از غیب سر بر می​کنند

بر در میخانه عشق ای ملک تسبیح گوی                   کاندر آن جا طینت آدم مخمر می​کنند

صبحدم از عرش می​آمد خروشی عقل گفت                 قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می​کنند

خیلی بی ...  .....  !!

این روند نهایت وقاحته  

 یک نفر حرف قشنگی زد که به نظرم بهترین تحلیل درباره دور دوم انتخابات ریاست جمهوری گذشته بود. این دوست عزیز می گفت در دور دوم همه روشنفکرها، بیشتر دانشجوها، مردم و طبقه متوسط و نخبگان پلاکاردهای هاشمی را بلند کردند، اما دلشان با او نبود. یعنی به رایی که می دادند اعتقاد نداشتند و همین باعث پیروزی احمدی نژاد شد.

و در این دوره، کسانی که دم از دولت مردمی و مهرورز نهم می زنند، به حرف خودشان اعتقادی ندارند...

پ.ن: این مطلب رو از وبلاگ  شب زده  برداشتم، به دلم نشست

هیچ وقت با تحریم انتخابات موافق نبودم ، امسال هم در انتخابات ریاست جمهوری شرکت میکنم . دلایل زیادی برای شرکتم دارم که مهمترین اونها رای نیاوردن محمود احمدی نژاد.  در ضمن این مرحله به میرحسین موسوی رای میدم ، اگر هم به دور دوم راه نیافت به رقیب احمدی نژاد رای میدم. اصلا دلم نمیخواد وقایع این 4 سال دوباره تکرار بشه و شب بخوابیم  صبح بیدار شیم ببینیم از توی صندوق های رای بازم "محمود محبوب"  بیرون اومده. مثل کابوسه ...    

روز عشق رو به

     همه آنهایی که دوست میدارن

     همه آنهایی که عاشق هستن

     همه آنهایی که فکر میکنن عاشق هستن

     و همه آنهایی که دوست دارن عاشق باشن

                                                    تبریک میگم

پ.ن: "راستش نمیدونم 29 بهمن دقیقتر یا 5 اسفند ولی  فکر کنم درستترش روز 5 اسفند باشه"

درباره سپندارمذگان

چه كسى ميگويد:

كه گرانى شده است؟

دوره ارزانيست!!

چه شرافت ارزان!

تن عريان ارزان!

آبرو قيمت يك تكه نان!

ودروغ از همه چيز ارزانتر،

وچه تخفيف بزرگى خورده،

قيمت هر انسان!!

تقدیم به دوستای خوبم که همیشه نسبت به من لطف دارن بخصوص اونایی که با حرفاشون (هرچند به شوخی)  دلگرمم میکنن و میگن : "ما شام نخوریم خواب میریم، اما سوتک نخونیم از خواب خبری نیست."

من دلم می خواهد خانه ای داشته باشم پر دوست...

 بر درش برگ گلی، میزنم بر در آن،

 با قلم سبز بهار، مینویسم:

            "خانه ی دوستی ما اینجاست "

 تا که سهراب نپرسد دیگر:

              "خانه ی دوست کجاست؟

فکر میکردم امروز روز خوبی باید باشه

             ولی...

                   اشتباه کردم  امروزم روز نحسی بود ...

ماه رمضان شد، می و میخانه بر افتاد

عیش و طرب و باده، به وقت سحر افتاد

 ای وای! چه بد شانسی بزرگی! هنوز مدت زیادی از تصمیم جدیدش نگذشته که به دام یه گرداب کوچیک میافته و مثل فرفره دور خودش میچرخه و میچرخه و میچرخه . . . .

 چیه؟؟ منتظری ببینی بعدش چی میشه؟ من از کجا باید بدونم ! بقیه شو از اونی بپرس که این برگ رو توی آب انداخت نه من!!

حکایت کبریت و کبوتر است

هیچ چیز بعید نیست!

وقتی با ‘کبریتی’ میتوان ‘کبوتری’ را

عمری در حسرت پرواز گذاشت

دلواپسی هایم لحظه لحظه

اضطراب سراسر وجودم

صدای درونم ...

راه گریزی شاید!؟

   درد ، درد ، درد

فکر می کنم

ولی نه با این ذهن آشفته

نمی خواهم راه را گم کنم.

...

...

تقدیر را نشانه نخواهم رفت

اعتقاد ندارم

به نتوانستن.

تواناییم بیشتر از بیش .

""عاقبت خواهمش یافت ""

عکسی از نوشته های دانشجویان متحصن  دانشکاه تربیت معلم

بن بستی وجود ندارد ...

             یا راهی خواهم  یافت

                           یا راهی خواهم  ساخت